พยายามพริ้ว~

 อยู่ ๆ ก็เกิด"อารมณ์อยาก"ขึ้นมา...

"อารมณ์อยาก"พิมพ์"อยาก"บ่น

เพียงแค่"อยาก" ถ้าไม่ทำคงไม่ถึงตาย...แต่ก็สนองตัณหาตัวเองจนได้ ความอยากนี่น่ากลัวกว่าที่คาด

แต่คิดไปคิดมาอีกที ความอ่อนแอทางจิตใจ อาจจะน่ากลัวมากกว่า

ช่วงนี้มีคนฟุบไปหลายคนเนื่องจากทนต่อแรงกดดันในชีวิตไม่ไหว

การเต้นไปตามเงื่อนไขที่คนอื่นตั้งไว้มันทำให้เหนื่อยแรงพอดู ทั้งที่มันก็ฟังดูงี่เง่าแต่กลับเป็นสิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยง และทำให้เราหลงทางได้ถ้าเผลอ...

สิ่งที่คนที่มีใจอ่อนแอจะทำได้ คือหนีความจริง

ตอนนี้ คนอ่อนแอคนนี้ กำลังอยากหนีความจริง

และในขณะที่กำลังหนีความจริงไปพลาง ก็คิดไปพลาง...

"เอ...แล้วนี่กูจะหนีทำไมวะ? ในเมื่อเดี๋ยวก็ต้องกลับไปเจอกับมันอยู่ดี?"

"เอ่...ยังไงก็หนีไม่พ้นนี่หว่า? แล้วจะหนีไปใย?"

ความจริงอันนั้นตั้งอยู่ตรงหน้า กองไม่สูงเท่าไหร่ ถ้าออกแรงพยายามจัดการมันหน่อย มันก็จะกลายเป็นอีกความจริงหนึ่งที่น่าชื่นใจกว่า...มันไม่ได้ยากเย็นอะไร และแน่นอนว่ามีปัญญาทำ...แต่ตอนนี้คนอ่อนแอคนนี้ยังไม่อยาก

แพ้ความ"อยาก"

แพ้"ใจ"ตัวเอง

ทั้งที่รู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้นและต้องกลับไปเผชิญหน้ากับมันแน่ ๆ แต่ก็ยังหนี

 และในที่สุดก็กลับมาตั้งคำถามกับตัวเองใหม่อีกรอบ

"ทำไมมึงไม่รีบไปจัดการวะ?"

คำตอบเดิม

"ตอนนี้ยังไม่อยาก..."

ทั้งที่รู้อย่างนั้นก็ยังเดาได้ล่วงหน้าว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่ตัวเองก็คงไม่มีทาง"อยาก"อยู่ดี...

พร้อมกันนั้นก็เริ่มรู้สีกตัวว่าไร้สาระขึ้นมา...ทั้งการผลัดวันประกันพรุ่งของตัวเอง และการตำหนิตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แอบกดดัน...

แอบกดดันตัวเอง ( นี่หว่า )

เครียด...

หนีความจริง...

กดดันต่อ...

วน Loop

มีใครเคยเป็นแบบเราในตอนนี้มั่งมั้ยเนี่ย?

พฤติกรรมของคนหนีความจริงมันก็น่าตลกดีแฮะ แต่ขำไม่ค่อยออก เพราะมันมีความน่าสมเพชปนอยู่ด้วย

...อือม์...แล้ว...เมื่อไหร่มึงถึงจะกลับไปแหกตาดูความจริง หือ?

...ตอนนี้ยังไม่อยาก...

ไอ้คนอ่อนแอเอ๊ย...!!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------