diary

สวัสดี ฉันเอง!

posted on 20 Apr 2008 19:56 by glasspirate in Journal

 

สวัสดี ฉันเอง!

ฉันจะไม่ถามว่าสบายดีไหม เพราะฉันรู้ตัวเองดีว่าฉัน"สบาย"ดี

แต่"สบาย"ไม่ได้แปลว่า"มีความสุข"เสมอไป

ฉันไม่เข้าใจตัวเองเอาเสียเลยว่า ทำไมฉันถึงชอบหมกมุ่นอยู่กับตัวเองนัก? ฉันมักเอาแต่คิดถึงตัวเองเสียจนไม่มีแรงจะนึกถึงคนอื่น

หลายคนบอกฉันว่า ฉันชอบพูดอะไรซ้ำซากวกไปวนมา
หลายคนบอกฉันว่า ฉันเป็นคนเฉื่อยชา
บางคนบอกฉันว่า ฉันเป็นคนโลกส่วนตัวสูง
บางคนบอกฉันว่า ฉันเป็นคนฟุ้งซ่าน ( และฉันก็เห็นว่าจริงที่เดียว! )
บางคนบอกฉันว่า ฉันชอบทำตัวเอ๋อ
บางคนบอกฉันว่า ฉันเป็นไส้เดือน
บางคนบอกฉันว่า ฉันเป็นคนเข้าใจยาก
บางคนบอกฉันว่า ฉันเป็นตัวของตัวเอง
แต่ฉันบอกตัวฉันเองว่า ฉันเป็นคนว่างเปล่ากลวงโบ๋ และโลกแคบ

ในหัวของฉันมีแต่เรื่องของตัวฉันเองเท่านั้น...และโลกของฉันก็อยู่เพียงในหัวของฉันเท่านั้น

 

สวัสดีฉันเอง!

ฉันอยากจะถามตัวฉันเองว่า ทำไมฉันถึงมีแต่ความไม่แน่ใจในตัวตนของฉันเอง?
เป็นเพราะฉันมองเห็นว่า ค่านิยมที่ฉันมีนั้น ถูกยัดเยียดมาโดยคนอื่นอย่างนั้นหรือ?
แต่การพยายามทำอะไรให้ตรงข้ามกับคนอื่นเพราะไม่อยากเหมือนใครมันก็แค่การไสตัวเองไปทางโน้นทีทางนี้ทีเท่านั้น
และก็ฉันไม่สามารถนึกอะไรขึ้นมาเองจากธาตุอากาศโดยไม่อาศัยแนวความคิดของใครได้ด้วยตัวเอง
การรู้ตัวถึงขีดจำกัดของตัวเองบางทีก็ทำให้รู้สึกหมดหวังได้เหมือนกัน
แม้ฉันจะรู้ดีว่าความคิดที่ฉันมีตอนนี้มันไร้ค่าเพราะฉันไม่เคยทำอะไรให้เป็นรูปธรรม แต่ฉันก็ไม่อาจหยุดคิดได้

ใครสักคนเคยบอกฉันว่า ถ้าเราเป็นเพื่อนกับตัวเอง เราจะมีเพื่อนไปตลอดชีวิต ฉันได้ยินแล้วก็ขำชิบหายเลยว่ะ แต่มันก็ฟังสมเหตุสมผลดี

จนพลอยทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าฉันเห็นตัวฉันเองเป็นศัตรูมาโดยตลอด
นั่นสินะ...ฉันรู้สึกอยู่ตลอดเวลาเลยนี่นา แต่ทำไมถึงไม่เคยรู้ตัวก็ไม่รู้?

ฉันต่อสู้กับตัวฉันเองในหัวของฉันเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ฉันไม่เคยปล่อยให้ตัวเองได้ทำตัวตามสบายไปวัน ๆ ( แม้ว่าภายนอกของฉันจะดูเอื่อยเฉื่อยลอยชายตามสบายอยู่ตลอด จนน่าหมั่นไส้ก็ตามที )

 

สวัสดีฉันเอง!

แม้ฉันจะเคยโกหกคนอื่น แต่ฉันก็ไม่เคยโกหกตัวฉันเองได้สักครั้ง


ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันกำลังขบถตัวเอง
แต่ในขณะเดียวกันฉันก็เป็นทรราชต่อตัวเองด้วยเหมือนกันใช่ไหม?

การมองตัวเองอย่างยุติธรรมนี่มันยากจริง ๆ นะ...แต่ฉันจะพยายาม

 

สวัสดีฉันเอง!และสวัสดีทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้!

ไม่ว่าคุณจะอ่านข้ามหรือไม่ก็ขอขอบคุณที่คุณเปิดอ่าน
ฉันดีใจที่ฉันได้เขียนระบายความรู้สึกของฉัน แม้ว่ามันจะวกไปวนมาหาข้อสรุปไม่ได้ ไร้สาระ และบ้าบอ ก็ตามที
ฉันจะดีใจมาก ๆ ถ้าเอนทรีนี้ของฉันจะทำประโยชน์ให้ใครได้ ไม่ว่าจะในแง่ของความรู้สึก หรือในแง่กรณีศึกษา ( ฮา )
และต้องขอโทษด้วย หากทั้งหมดที่ฉันเขียนมาทำให้คุณเบื่อ งง หรือคิดว่าฉันจิตตก

ความสามารถในการเรียบเรียงของฉันมันแย่จริง ๆ

คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อ ( หรือเข้าใจ ) ในสิ่งที่ฉันเขียนทั้งหมดก็ได้ เพราะฉันอาจกำลังโกหกคุณอยู่...

แต่เพราะฉันไม่สามารถโกหกตัวเองได้ ฉันจึงต้องเขียน

ฉันแค่อยากพยายามตรงไปตรงมาต่อตัวเองอย่างที่สุด เพียงแค่นั้น... 

 

ขอบคุณเพื่อนดี ๆ ที่ฉันมี ที่ช่วยทำให้ฉันผละออกมาจากตัวเองได้บ้าง

 

ป.ล. ไม่ได้มีปัญหาชีวิต ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ได้ป่วย ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องคิดมาก และไม่ต้องกลัวจนหนีล่ะ 5555+

 

ป.ล.2 ดีใจที่มีคนรับฟัง พอกลับมาอ่านทบทวนดี ๆ แล้ว ก็เพิ่งมาสำนึกได้ว่าเขียนออกมาอย่างเป็นส่วนตัวเกินไปหน่อย  ถ้าไม่เข้าใจไม่ว่ากัน ( เพราะถ้าเข้าใจก็แปลกแล้ว 555+ ) หลายคนอาจงงว่าอีเจ้าของบลอกมันต้องการจะสื่ออะไรกันแน่? ก็...ขอสรุปสั้น ๆ ว่ากำลังอยู่ในช่วงค้นหาตัวเองอยู่ ( ฮา ) ขอบคุณมากค่า~ที่พยายามอ่าน